از معناي روشن اين ضرب‌المثل که بگذريم يک شباهت عجيب توجه آدم را به خود جلب مي‌کند. شباهتي که انگار در تمامي فرهنگ‌ها وجود دارد. از قرار معلوم همه مردم دنيا فکر مي‌کنند که براي ورزش کردن وقت ندارند. جالب اينجاست که همه تنها «فکر مي‌کنند» که وقت ندارند نه اينکه واقعا در ميان برنامه‌هاي روزانه‌شان وقتي براي ورزش نمانده باشد.

کارشناسان روان‌شناسي تربيت بدني معتقدند که «نداشتن وقت» ترجمه‌اي ناخودآگاه از يک حس دروني ماست. حسي شبيه اينرسي سکون که ما را به سمت حد کمتر صرف انرژي هدايت مي‌کند.

شناخت درست اين احساس دروني اولين قدم براي شکستن سنگيني رواني ما جهت داشتن تحرک بدني بيشتر است. به عبارت ديگر وقتي ما به جاي آنکه بگوييم «وقت نداريم» خيلي عاميانه بگوييم «حس و حال ورزش کردن» را نداريم، توانسته‌ايم يک قدم به ورزش کردن نزديک‌تر شويم! بهتر است خيلي خوشحال نشويد! ما فقط يک قدم نزديک‌تر شده‌ايم و تا رسيدن به يک زندگي فعال قدم‌هاي ديگر پيش روي ماست. حالاست که بايد از خود بپرسيم چه‌طور مي‌توانيم «حس و حال» ورزش کردن يا لااقل داشتن تحرک بدني بيشتر را در خود ايجاد کنيم؟